غزل.

 یمه د سماج نه په ګیله ګیله
مینه یې قحط کړې ده ايله بيله

ورشمه بادار ته ورمُسکي شمه
شور شمه،نعرې شمه په زړه ګیله

نور به مې د قام بَدبختې سه وې نو
څوک یې په اشرو کړې یا جوړه شې شمله هیله

بیا که پسرلي شولو او دَشتې رازرغون شولې
قامونه به را یو کړو ټول چې ختمه کړو دا سره ګیله