غزل ٢

شور شه یه غوغا شه يه راویخ شه ته
ننګ شه یوه ګيډۍ شه،او تاریخ شه ته

ګرده نړۍ زغل کوې راپاریده
واوړه د خلا نه د سپوګمۍ نه او مریخ شه ته

ولي کړې همیش منډې دګ ته د قصاب وروره
څیرې کړه اینه او هډ کلک لکه د سیخ شه ته

ماته به مدام مي مور هم دا ويئل
سیالو سره سیالې کړه تل، دهغسې راویخ شه ته

؀ بیا کسه خزان شولو، او جالي رانړې شولې
مرغۍ په ګنګوسو وي ویئل، پسرلیه راصریح شه ته



۶۔۱۲۔۲۰۲۲
الجنت ھاسټل
د شپې ۲:۳۱